Tradycyjnie odbyło się w Naszym Zespole Szkół uroczyste zakończenie nauki. Niby tradycyjne a przecież za każdym razem inne. Co roku kogoś się żegna, kogo w przyszłym roku już przy nas nie będzie.

         Część pierwsza uroczystości dotyczyła uczniów Szkoły Podstawowej. Pani Dyrektor powitała zaproszonych gości, rodziców i oczywiście uczniów. Z prawdziwym zdziwieniem dowiedzieliśmy się, jak wiele osiągnięć miała Nasza Szkoła w minionym roku szkolnym w rozmaitych olimpiadach, konkursach, zawodach, itp. Nic dziwnego, w nawale codziennych obowiązków i trosk umykały nam te wiadomości.

         Wielu uczniów oraz rodziców nagrodzono za działalność na rzecz Szkoły i środowiska.

         Najważniejszym punktem tej części dnia było pożegnanie szóstoklasistów. Było miło i wesoło; z tym ze trzeba wyjaśnić, iż w gruncie rzeczy żadnego pożegnania nie było. Ci uczniowie – jeśli nie wszyscy, to prawie wszyscy – we wrześniu wrócą do Naszego Zespołu Szkół. Nie będą uczniami Szkoły Podstawowej, pewnie też nie usiądą w swych dawnych ławkach, ale będą w tym samym budynku i będą gimnazjalistami. Tak więc nie było łez pożegnania, smutku rozstania. Ale było bardzo sympatycznie.

         Druga część dnia była poświęcona prawdziwym pożegnaniom. Obecnością swą te uroczystości uświetnił poseł na Sejm Rzeczpospolitej pan Maciej Orzechowski – osoba bardzo mocno związana z Naszym Zespołem Szkół. Podobnie jak wcześniej nagrodzono wielu zasłużonych uczniów i rodziców, którzy poświęcili wiele swego czasu na rzecz szkoły i środowiska.

         Później zaczęły się prawdziwe rozstania. Przede wszystkim musieliśmy pożegnać wieloletniego proboszcza parafii pod wezwaniem św. Jana Chrzciciela księdza prałata Adama Modlińskiego. Był niezwykle mocno związany z Naszą Szkołą i bardzo jej oddany. To on właśnie kilka miesięcy temu ufundował sztandar dla Gimnazjum nr 5 im. Jana Pawła II. Ale pamiętamy go też z tego, że nigdy nie odmówił udziału w uroczystościach, na które był zapraszany.

         Najbardziej wzruszył nas ksiądz Wiktor (niewielu pamięta, iż nazywa się Fengler, bo to dla wszystkich po prostu ksiądz Wiktor). Poznaliśmy go dopiero we wrześniu, a przecież potrafił mocno zapaść nam w serca. Trudno było powstrzymać łzy, gdy recytował swój ulubiony wiersz  – „Modlitwa o wschodzie słońca” Nataniela Tanenbauma. I niewielu powstrzymywało się od łez. U nas uczył religii. Teraz nowe zadania odrywają go od nas.

         Na koniec uroczyście żegnaliśmy uczniów klas trzecich Gimnazjum. Z nimi rozstajemy się naprawdę, idą do innych szkół. Większość z nich spędziła w murach tej szkoły dziewięć lat, a nawet dziesięć, jeśli liczyć oddział przedszkolny. Przeżyliśmy z nimi wiele najrozmaitszych chwil. A teraz … Jeszcze nas zabawili, rozśmieszyli, wzruszyli na koniec i … i reszta jest tylko historią, wspomnieniem, my tu, oni tam …

Dnipro

{gallery}2012_2013/Zakonczenie_roku{/gallery}

Fotos by Dnipro

Dnia 22 maja wyjechałam z panią Marysią Sikorą na warsztaty przyrodnicze do Lądu, ze względu na to, że 1 lutego otrzymałam nagrodę za zajęcie pierwszego miejsca w konkursie artystyczno-przyrodniczym  ”Przyrodnicze rymowanie – otaczającego świata poznawanie” Ssaki wielkopolskich parków krajobrazowych w kategorii: prace literackie – wydra europejska…

Po przyjechaniu do ośrodka zwiedzaliśmy wystawę zwierząt, poszliśmy w teren i tam pani pokazała nam starorzecze i opowiedziała,  w jaki sposób ono powstaje oraz oglądaliśmy wiele ptaków przez lunetę obserwacyjną. Gdy z powrotem wróciliśmy do lokalu, czekał już na nas obiad, a chwile potem przyjechał wikliniarz i uczył nas pleść wianki z wykliny. Po kolacji miało być ognisko, lecz niestety przeszkodził nam    w tym deszcz.

Dnia drugiego (23 maja) o 8.00 odbyło się śniadanie, a po nim pojechaliśmy na wycieczkę autokarową po Nadwarciańskim Parku Krajobrazowym. Najpierw pojechaliśmy na wydmy i tam nauczyliśmy się, w jaki sposób układają się w taki kształt pod wpływem wiatru. Później pojechaliśmy do muzeum w Pyzdrach, a na koniec, niestety w pośpiechu, poszliśmy do parku, gdzie znajdowało się wiele drzew. Pani przewodniczka opowiedziała nam o nich dużo ciekawostek. Wróciliśmy do ośrodka, zjedliśmy obiad i pojechaliśmy do Słupcy na zajęcia rekreacyjne w kręgielni.

Ostatniego dnia (24 maja) po śniadaniu poszliśmy zwiedzać Klasztor w Lądzie. Był to kościół salezjański. Później odbyły się warsztaty plastyczne, na których malowaliśmy zwierzęta i rośliny, które znajdują się w  Nadwarciańskim Parku Krajobrazowym. Chwile potem był obiad i zakończenie pobytu na warsztatach w Lądzie. W tym czasie każdy uczestnik, który wypełnił kartę zadań daną przez przewodnika w pierwszy dzień tutejszego pobytu, dostał grę „Piotruś”, a na zakończenie wszyscy otrzymali puzzle, kartki pamiątkowe, naklejkę i breloczek.

Bardzo podobało mi się na tych warsztatach, cieszę się, że miałam szczęście i wygrałam ten konkurs literacki, a wraz z nim ten wyjazd. Te trzy dni minęły szybko, gdyż były wypełnione wieloma atrakcjami. Będę je zawsze mile wspominała. JJJ

Zosia

Warsztaty w Lądzie - prezentacja

Pierwszym miejscem, które zwiedziliśmy była Jaskinia Raj. Jest uważana za jedną z najpiękniejszych jaskiń w Polsce. Następny przystanek to Pałac Arcybiskupów Krakowskich. Katedra w Kielcach była trzecim i ostatnim zabytkiem, który zwiedziliśmy w poniedziałek. Udaliśmy się na nocleg. Schronisko „Pod świerkami” było bardzo czyste i zadbane. W każdym pokoju była łazienka i telewizor. Następnego dnia (a był to wtorek) o godzinie 8:00 zjedliśmy śniadanie. Potem pojechaliśmy do Nowej Słupi. Zobaczyliśmy tam muzeum starożytnego hutnictwa. Później udaliśmy się do Opatowa. Z dumą przeszliśmy przez Bramę Warszawską i Kolegiatę św. Marcina. Kolejnym punktem był Sandomierz. Nawet deszczowa pogoda nie przeszkodziła nam w zwiedzaniu miasta. Widzieliśmy tam m.in. Bramę Opatowską, rynek, dom Jana Długosza, Ucho Igielne, zamek oraz katedrę. Mieliśmy okazję przejść wąwóz lessowy św. Jadwigi. Ostatnim celem tego dnia były ruiny zamku w Krzyżtoporze. Po przyjeździe do ośrodka zjedliśmy obiadokolacje, która nam bardzo smakowała, a następnie udaliśmy się na wieczorny spacer po Bodzentynie. Wieczorem mieliśmy grilla. W trzecim i ostatnim dniu wycieczki słońce wyjrzało zza chmur. Było bardzo ciepło. Po śniadaniu każdy udał się do swojego pokoju, aby spakować torby. Następnie udaliśmy się nad staw. Przespacerowaliśmy się po Bodzentynie. Kolejnym punktem było wdrapanie się na Łysicę - (595 m n.p.m.). Na tej górze znajduje się Opactwo pobenedyktyńskie. Na szczycie ujrzeliśmy skalne rumowisko, tzw. gołoborza. Po zejściu z góry musieliśmy powrócić do Bodzentyna, ponieważ wśród uczestników wycieczki nie zabrakło zapominalskich. Po opuszczeniu miasta dotarliśmy do Bartkowa. Tam mieści się słynny dąb Bartek.  Na końcu zobaczyliśmy ruiny huty w Samsonowie.

Droga do Krotoszyna upłynęła w przyjaznej i miłej atmosferze. Wycieczka była pełna wrażeń i jedyna w swoim rodzaju. Naszymi opiekunami byli: pani Maria Sikora i pan Jarosław Naskręt.

{gallery}2012_2013/Wycieczka_gory_swietokrzyskie{/gallery}

         I myśmy tam byli! Nasz Zespół Szkół był reprezentowany przez Stowarzyszenie Przyjaciół Szkoły na Błoniu. Stoisko nasze stanęło w bardzo widocznym miejscu, łatwo rozpoznawalnym. Były tam kwiaty na sprzedaż, baloniki. Można było kupić napoje, wafelki.

         Ustawiliśmy też kilka stolików i krzesełek dla dzieci. Nauczycielki oddziału przedszkolnego oraz klas początkowych przygotowały kredki, kolorowanki oraz najrozmaitsze wycinanki przeznaczone do kolorowania.

         Na głównej scenie jako przedstawiciel Stowarzyszenia Przyjaciół Szkoły na Błoniu miał wystąpić chór szkolny kierowany przez pana Mariusza Kaźmierczaka.

         Trzeba także nadmienić, iż Naszą Szkołę reprezentowała również spora grupa uczennic, ale w ramach Centrum Wolontariatu Ziemi Krotoszyńskiej. Przybrane były w żółte podkoszulki.

         No i…, no i przed godzina dwunastą lunął niesamowicie rzęsisty deszcz. Ulewa. Serca nasze się zatrwożyły, bo zachmurzyło się na bardzo długo, a tu tyle towaru, tyle przygotowań… Jednak wytrwaliśmy, nie zeszliśmy z posterunku.

         Chór wystąpił jako drugi w kolejce i to w największych strugach deszczu. Młodych wykonawców nie była w stanie załamać nawałnica ani wynikające z niej drobne usterki techniczne.

         Wytrwali też nauczyciele przy stoisku. Początkowo nie można było zorganizować zajęć dla dzieci a i frekwencja na stoisku była marna. Jednym słowem – kiepsko! Na szczęście z czasem pogoda musiała ulec, dać za wygraną – nie do końca, ale jednak musiała. Było pochmurno, trochę jeszcze kropiło, lecz już natura musiała ustąpić przed ludzką chęcią zabawy, weselenia się.

         Przy naszym stoisku pani Dorotka zorganizowała dla dzieci miejsca do rysowania, kolorowania. Rozdawała kredki i kolorowanki maluchom. Natomiast. Panie Małgosia, Iwona oraz Sylwia znalazły sporo chętnych do pomalowania twarzy. Użyły do tego specjalnych kredek i wykonywały wzory na buziach według zamówienia. Proszono o motylki, kwiatki, pioruny a nawet o rybę. Zarówno panie jak i dzieciaki miały pyszna zabawę.

         Stoisko zamknięto, gdy już zaczęło robić się ciemno.

         Mimo ulewy znalazło się miejsce na krople pogody ducha, uśmiechu i radości,

 Dnipro

 {gallery}2012_2013/Miedzy_kroplami{/gallery}

        W tym roku pierwszy czerwca przypada w sobotę, zaś tuż przed nią jest czwartkowe Boże Ciało zatem szkolne zabawy odbyły się w środę 29 maja 2013 roku. Naszą szkolną imprezę tym razem sponsorowali.

        O godzinie dziewiątej zgromadzonych uczniów oraz gromadkę rodziców uroczyście powitała pani dyrektor Mariola Kaźmierczak. Życzyła przyjemnego dnia i dobrej zabawy, poczym wszyscy rozeszli się do swych zabaw. Młodsi współzawodniczyli na Sali gimnastycznej, zaś starsi – na boisku szkolnym.

        Na dziedzińcu szkolnym rozlokował się punkt sprzedaży losów. Znalazło się wielu chętnych na popróbowanie szczęścia. Praktycznie każdy los wygrywał, jednak to nie był koniec. Wszystkie zakupione losy brały ponowny udział w losowaniu nagród głównych.

        Trudno opisać wszystko, gdyż nie było możliwości być wszędzie jednocześnie. Na boisku próbowano swych sił w biegach, rzucie oszczepem, strzelaniu piłką do bramki, podbijaniu piłki sposobem siatkarskim i tym podobnych dyscyplinach.

        Maluchy na sali gimnastycznej występowały w mniej tradycyjnych dyscyplinach. Było tam między innymi grupowe skakanie przez skakankę, rysowanie z zawiązanymi oczami i wiele innych.

        Po wysiłku wszyscy poczuli się wygłodniali i spragnieni, więc zostali poczęstowani hot dogami, ciastem oraz naturalną wodą mineralną „Jurajską” o rozmaitych smakach ufundowaną przez Jurajską Spółdzielnię Pracy z Myszkowa koło Częstochowy.

        Punktem kulminacyjnym dnia było wręczenie dyplomów za najlepsze wyniki w poszczególnych konkurencjach, a przede wszystkim losowanie nagród głównych. Było ich dużo i rozmaite, bo i rośliny ozdobne, drabiny, piłki, nawet talony do myjni samochodowej. Zaś najgłówniejszą nagrodę stanowił piękny rower.

        Na zakończenie imprezy rozegrany został na sali gimnastycznej mecz piłki nożnej. Wynik nie był taki istotny, natomiast atrakcją był występ kilku nauczycieli, w tym księdza katechety.

        Dzień był niewątpliwie pełen atrakcji i udany. Nawet pogoda, tak kapryśna w tym roku dopisała. Pewnie że lunął rzęsisty deszcz, ale to dopiero dużo później - wieczorem.

Dnipro

 {gallery}2012_2013/Szkola_bez_teczek{/gallery}

            Któż z nas starych i młodych nie pamięta tej okropnej ortografii, tych mąk z zapamiętaniem regułek - a jest ich milion, może trochę więcej. No i te mityczne wyjątki od reguł, wyjątki od wyjątków, i tak dalej. Komu to jest potrzebne?!?! Piszemy „może” czy „morze” i tak każdy chyba wie, o co chodzi. Jak nie wie, to się dogada! A może jednak lepiej się tego pouczyć?

            I, żeby dobić biednego człowieka, jeszcze mówią  – czysta złośliwość ! – że podobno nasza polska ortografia należy do łatwiejszych. To już z pewnością przesada!

            Są jednak tacy ludzie, którzy nie drżą przed „rz-ż”, „h-ch”, „ó-u”, „nie” razem czy oddzielnie, małe i wielkie litery i tyle, tyle innych. Wyznaczyli sobie spotkanie w Naszym Zespole Szkół w samo południe szesnastego maja 2013 roku. Rozpoczynał się Powiatowy Konkurs Ortograficzny „Król Ortografii”. To już czwarta edycja, tym razem wyjątkowo licznie reprezentowana przez szkoły ze wszystkich zakątków powiatu.

            Tego dnia zgromadziło się sześćdziesięciu trzech uczestników z dwudziestu siedmiu szkół naszego powiatu. Było dwudziestu dziewięciu konkursowiczów ze szkół podstawowych, dwudziestu trzech – z gimnazjów i jedenastu – ze szkół ponadgimnazjalnych.

            Po oficjalnym powitaniu zawodników oraz ich opiekunów przez Panią Dyrektor nastąpiło jawne losowanie kopert z tekstami dyktand dla poszczególnych grup wiekowych. Losowały przypadkowe osoby spośród uczestników.

            W klasach uczestnicy zapoznali się ze szczegółowymi zasadami pisania tekstów pod dyktando, które nie były skomplikowane, przynajmniej nie tak jak ortografia. I przystąpili do intensywnej pracy, która trwała jakieś dwadzieścia-trzydzieści minut. Wysiłek jednak był znaczny.

            Później nastąpił bardzo stresujący moment – oczekiwanie na wyniki. W tym czasie konkursowicze zostali poczęstowani napojami i przekąską a przede wszystkim zabawiły ich dzieciaczki, odrywając na chwilę od nerwowego wyczekiwania. Uczniowie klasy pierwszej „b” wzięli oczekujących na przechadzkę po szalonej egzotycznej afrykańskiej dżungli. Przebrane za zwierzęta dzieci – były tam słoń, żyrafa, małpy, papugi, krokodyl a nawet pewien Murzynek – zaśpiewały i zatańczyły w rytm dzikiej i skocznej muzyki. Przedstawienie krótkie a jednak pełne humoru i dziecięcej energii spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem.

            I nadeszła długo oczekiwana chwila. Konkurs został rozstrzygnięty, teraz trzeba ogłosić wyniki. Wyłoniono trzy tegoroczne królowe (po jednej dla każdej kategorii wiekowej). Zatem królową ortografii szkół podstawowych została Jagoda Sokołowska ze Szkoły Podstawowej w Koźminie. W kategorii szkół gimnazjalnych tron objęła Katarzyna Szczepańska z Gimnazjum nr 2 w Krotoszynie. Tu warto dodać, iż w tej kategorii wiekowej pierwsze i drugie miejsce zajęły jej koleżanki – wszystkie trzy podopieczne pana Macieja Szczepańskiego. Spory sukces „Dwójki”. I wreszcie w kategorii szkół ponadgimnazjalnych na tronie zasiadła Joanna Wołoszyn z Zespołu Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Krotoszynie.

            Zwyciężczynie otrzymały korony, dyplomy i atrakcyjne nagrody rzeczowe, natomiast każdy z uczestników otrzymał pamiątkowy dyplom.

            Tak więc mieliśmy rzadką okazję spotkania młodych ludzi, którzy nie obawiają się ortografii. Chylimy przed nimi czapki i czekamy, co wydarzy się w przyszłym roku szkolnym na polu zmagań z ortografią.

Część druga: Uczestnicy

W konkursie ortograficznym wzięli udział reprezentanci następujących szkół i zespołów szkół:

Część trzecia: Zwycięzcy

Zwycięzcami konkursu zostały w poszczególnych kategoriach wiekowych następujące osoby:

1. I.       Szkoły podstawowe

Pierwsze miejsce: Jagoda Sokołowska,

Szkoła Podstawowa w Koźminie Wielkopolskim,

opiekun: pani Kinga Bura.

Drugie miejsce: Dominika Bukowska,

            Szkoła Podstawowa nr 8 w Krotoszynie,

            opiekun: pani Dorota Karolczak.

Trzecie miejsce: Barbara Jędrzak,

            Szkoła Podstawowa nr 4 w Krotoszynie,

            opiekun: panie Elżbieta Dominiak, Hanna Sztuka.

1. II.    Gimnazja

Pierwsze miejsce: Katarzyna Szczepańska,

            Gimnazjum nr 2 w Krotoszynie,

            opiekun: pan Maciej Szymański.

Drugie miejsce: Klaudia Biesiadecka,

            Gimnazjum nr 2 w Krotoszynie,

            opiekun: pan Maciej Szymański.

Trzecie miejsce: Nicole Kowalski,

            Gimnazjum nr 2 w Krotoszynie,

            opiekun: pan Maciej Szymański.

1. III.  Szkoły ponadgimnazjalne

Pierwsze miejsce: Joanna Wołoszyn,

      Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 2 w Krotoszynie,

      opiekun: pani Anna Smal.

Drugie miejsce: Joanna Krawczyk,

      Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych nr 1 w Krotoszynie,

      opiekun: pani Alicja Kryszkiewicz-Świst.

Trzecie miejsce: Marlena Schmitchen,

      Liceum Ogólnokształcące w Koźminie,

      opiekun: pani Mariola Aleksandrzak.

Część czwarta: Teksty

Prezentujemy tu tekst dyktand, które pisali uczestnicy Konkursu:

Szkoły podstawowe

„Poranne dylematy”

Wstałem z łóżka, spojrzałem w lustro i zamarłem. Oblicze, które ujrzałem, było przerażające. Włosy sterczące, oczy podkrążone, cera bladosina. No cóż, trzynasty, pomyślałem. Niby nie wierzę w przesądy, ale trzynastka nie jest moją najszczęśliwszą liczbą. W tym momencie ostrze żyletki zostawiło krwawy ślad na mej twarzy. Jeszcze tego mi brakowało! Rozzłościłem się i rzuciłem w lustro maszynką. Usłyszałem huk i zwierciadło strzeliło na moich oczach. Z przerażenia włosy stanęły mi dęba. Teraz czeka mnie siedmioletnie pasmo nieszczęść. W tym momencie uświadomiłem sobie, że wstałem lewą nogą. Wtem zadźwięczał dzwonek u drzwi. Podbiegłem żwawo, uchyliłem je, spojrzałem i nie dostrzegłem nikogo. Wystrzeliłem na korytarz jak z procy, potknąłem się i wyrżnąłem jak długi. Nade mną była drabina. Jeszcze dziś było mi potrzebne przejście pod drabiną! Czyż można mieć większego pecha? Jeżeli teraz czarny kot chyżo przebiegnie mi dróżkę, na pewno tego nie wytrzymam. To naprawdę zbyt wiele jak na jednego człowieka. Już miałem się załamać, gdy w oddali ujrzałem kominiarza. Niósł w ręku czterolistną koniczynę. Podchodząc do mnie, splunął trzykrotnie przez lewe ramię. Raptem potknął się o leżącą u mych stóp złotą podkowę. Runął na mnie jak długi. Z lekka mnie poturbował. Nabił mi guza. Przecież kominiarz ma przynosić szczęście! Wrzasnąłem… I wtedy się obudziłem.

Gimnazja

Rozprawka z hipotezą

        "Oglądanie telewizji- marnotrawstwo czasu czy duchowa superuczta?" Taki, skądinąd nie najtrudniejszy i błaho brzmiący, ale czasochłonny temat rozprawki, rzuciła ni stąd ni zowąd nasza "charyzmatyczna" polonistka.

       I tak wolny weekend dla czternastoipółletniego ucznia gimnazjum okazał się czystą mrzonką. Rad nierad w mżyste sobotnie przedpołudnie powiedział do siebie nasz cherlawy frysztaczanin: "Pracy mam ja w bród, czas rozpocząć trud, ćwiczyć ducha hart". Czmychnął do pokoju i włączył telewizor., aby dokonać miniprzeglądu kanałów i ostatecznie wyrobić sobie zdanie o ofercie programowej.

       Na kanale czwartym przystojny pół Polak, pół Francuz prowadził właśnie program "Po prostu gotuj", przyrządzając lekko strawne risotto z bakłażanem. Uczeń żądny raczej czekolady z Wedla niż diety odchudzającej, szybko włączył dwójkę, ale tam wróżka Aida wyjaśniała tajniki chiromancji. Nie w smak były uczniowi te czary-mary, więc w okamgnieniu wybrał program pierwszy, który przywitał go pełnym wachlarzem reklam.

       Najpierw jakaś stojąca na tle pustyni Sahary herod-baba w sukience w esy-floresy wykrzykiwała, dlaczego warto pić nisko zmineralizowaną nałęczowiankę, następnie mało oryginalna blondynka w minispódniczce i maksidekolcie przekonywała do przejażdżki wzdłuż Wyżyny Małopolskiej samochodem marki Mercedes., to znów Goździkowa przypominała o superniezawodnym działaniu etopiryny.

       W dwójnasób zniesmaczony gimnazjalista wybrał tym razem kanał informacyjny TVN 24. Zobaczył salę sejmową, gdzie posłowie PiS-u, LPR-u, PO i Samoobrony debatowali nad poprawką do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przypomniał sobie przy okazji, że na najbliższą lekcję historii należy wykuć wszystko o Sejmie Czteroletnim, Konstytucji 3 maja i konfederacji targowickiej.

Szkoły ponadgimnazjalne

„Klechda o chełpliwym puchaczu ku ostrzeżeniu próżnych samochwał sporządzona”

 Pewien hardy puchacz chwacko pohukiwał, że jest najmądrzejszy w lesie. Czyniąc zamęt i ferment, na całego bajdurzył, jak to w Bibliotece Kórnickiej przejrzał książczyn huk, w tym habilitacji i zaplombowanych herbarzy chmarę. Mówił, jakoby świat przemierzył wszerz i wzdłuż dzięki kursom hipologii, ichtiologii, chronometrażu i pilotażu. Rzekomo w hydroplanie mknął przez morze Bałtyk i mimo ostrzeżeń hydrologów bez wahania sunął nad duńskim Bornholmem. Na Półwyspie Apenińskim grzał się w żarze słonecznym, a w towarzystwie hipochondrycznej Habsburżanki kąpał się w Morzu Żółtym i oceanie Pacyfik. Przez przylądek Horn zdążał dyliżansem powożonym przez chojrackiego kopenhażanina w strażackim hełmie. Z kolei na rynku w Chełmie chimerycznym hipokrytom i rzeźwym rzekotkom użyczał instrukcji savoir-vivre'u. Ecie-pecie, baju, baju, baj, tak plótł bez sensu rozfanatyzowany mirażami i mrzonkami. Wachlował się tyci uprzężą i huśtał się w hamaku zahaczonym o przytachaną nie wiadomo skąd duhę. Chrupał smażone, nieocukrzone łodyżki anyżku i katarzynki z grylażem, a dla kurażu chłeptał herbatkę jeżynową. Na dobitek obcesową autoreklamę do świeżo okorowanej dębiny żółtaworyżą pinezką z ostentacją przypiął: "Pojutrze na wrzosowisku zarządzam filharmoniczną muzykoterapię i nie na żarty żądam, byście bez żenady przybyli. Wiedzcie, że jestem charyzmatycznym obieżyświatem, hojnie obdarzonym talentem. Harmonijnie wystukuję ciżemkami każde tempo o tępo zaokrąglone podmurówki. Nie raz i nie dwa wtórowały mi kląskające w burzanach rdzawopióre słowiki, chrobotliwe kszyki i chędożące skrzydła charakterne hajstry". Gdy zwierzęta jaśniepański inserat odczytały, w dąbrowie zawrzało. Poniewczasie wyszło na jaw, że hochsztapler ni razu spoza lasu dzióbka nie wyściubił. Zhańbiony pierzchnął więc do obrzeżonej trzebieżami wieży zmurszałego zamku, gdzie nieustającą chandrą znużony niechlubnie żyje, bo nikt już ani na jotę ważniakowi nie wierzy.

*duha: drewniany, łukowaty przedmiot służący do przymocowania rzemieni przy chomącie do dyszli zaprzęgu; dyszle w trojce; duga, drewniany kabłąk w jednokonnym zaprzęgu - łączy hołoble; drewniany kabłąk w zaprzęgu konnym.

Dnipro

{gallery}2012_2013/Ta_piekielna_ortografia{/gallery}

  to wychodzenie ludziom naprzeciw”

Tym razem Klub Lions zawitał do szkoły na Błoniu.

10 kwietnia br. w obecności Dyrekcji szkoły, wychowawcy klasy, matki Oliwii i Mai przekazał pomoc finansową siostrom Oliwii i Mai Drońskim.

Te dwie śliczne , mądre, kochające szkołę  dziewczynki od urodzenia cierpią na genetyczną chorobę o nazwie Epidermolisis bulossa.

Rodzina państwa Drońskich to prawdziwi bohaterowie codziennego , zwykłego dnia, którzy z wielkim spokojem i godną podziwu pokorą pomagają swoim córkom w pokonywaniu trudów, jakie niesie ze sobą to schorzenie.

Przekazane pieniądze umożliwią rodzinie wyjazd do Warszawy na kolejne niezbędne operacje.

W imieniu Mai , Oliwii, ich rodziców oraz całej społeczności szkolnej dziękujemy krotoszyńskiemu Klubowi  Lions za ten piękny dar serca.

„ Bez wiary potykamy się o źdźbło słomy,

z wiarą przenosimy góry”

Dzięki takim ludziom jak członkowie krotoszyńskiego Klubu Lions człowiek odzyskuje wiarę w drugiego człowieka i poczucie, że nie jest sam.

{gallery}2012_2013/Klub_lions{/gallery}

            Ostatnie takie spotkanie miało miejsce w czwartek 9 maja 2013 roku. Tym razem przybył do Naszej Szkoły przedstawiciel policji pan Piotr Szczepaniak. Jest on specjalistą do spraw nieletnich i patologii dziecięcej. Wystąpił z pogadanką do rodziców klas piątych i szóstych szkoły podstawowej.

            Pan Szczepaniak poruszył dwa bardzo ważne tematy. Pierwszym był problem stron internetowych i bardzo łatwy dostęp do nich uczniów. Internet sam w sobie jest dobrym zjawiskiem, jednak niesie bardzo poważne zagrożenia. Znajduje się w nim bardzo dużo szkodliwych stron, które robią spustoszenie w psychice młodego człowieka. Bardzo wiele stron zawiera obrazy przemocy, brutalnego postępowania z ludźmi czy zwierzętami. Bywają to amatorskie filmiki robione na przykład telefonami komórkowymi lub gry, których istota polega na „rozrywkowym” zmasakrowaniu człowieka. Co gorsza pojawiają się w takich grach podteksty rasistowskie, nietolerancji religijnej lub wręcz sianie nienawiści do bardzo konkretnych osób.

            Tego typu strony pobudzają agresywne zachowania, brutalizują każdy przejaw życia i sieja nietolerancję.

            Drugi rodzaj stron to te, które może nie zawierają tyle agresji, lecz przepełnione są wulgaryzmami, pokazują bezczelne zachowania, czy po prostu mówiąc chamstwo. Są one często zabawne i niejako propagują wulgarne zachowania, a w każdym razie je akceptują.

            Kolejny problem internetowy to dostęp do pornografii w każdej postaci. Jak i w dwu poprzednich przypadkach, także i tu następuje degradacja drugiego człowieka, rodzą się ordynarne, często brutalne zachowania.

            Bezsprzecznie do obowiązków rodziców należy kontrolowanie tego, co ich dzieci „robią i oglądają w sieci”. Skutki niedopilnowania, braku kontroli bywają często tragiczne, a co najmniej przysparzają wielu problemów samym rodzicom.

            Należy także mieć uwagę na to, jak długo i z kim dziecko koresponduje przez Internet, czatuje, „jest na feisie”. Mogą to być bardzo niebezpieczne znajomości. I nikt, prócz rodziców, nie jest w stanie przed nimi uratować dziecka.

            Następnie pan Piotr Szczepaniak problem dostępności rozmaitych środków o charakterze odurzającym. Przede wszystkim powiedział o pudełeczkach z tabaką. Ten stary niemal już zapomniany środek nawet nie naszych dziadków, ale raczej prapradziadków, powraca teraz w trochę zmienionej postaci. Już na samym opakowaniu widnieje napis, iż jest to substancja, która może zaszkodzić i spowodować uzależnienie. Jednak to raczej właśnie bardziej pociąga młodych niż odstrasza. A są to środki bardzo niebezpieczne zwłaszcza dla młodego organizmu.

            Z całego spotkania Pana Szczepaniaka z rodzicami przebija jedna zasadnicza myśl: „Ojcze, Matko! Pilnuj swojego dziecka przed groźbami współczesności! Zło, nieszczęście Twego dziecka może czaić się w Twoim własnym domu, pod Twoim okiem!”

Dnipro

w zapasach w stylu wolnym
09.05.2013 r.

 Miejsce:  Hala Sportowa Zespołu Szkół nr 2 z Oddziałami Integracyjnymi w Krotoszynie, Plac Szkolny 19

                 kat. 30 kg

I m.  - Poterek Kamil – Krotoszyn

II m. - Kaźmierczak Bartosz - Krotoszyn

II m. - Chołodecki Mariusz - Sulmierzyce

                kat. 35 kg

I m.  - Jasik Jakub - Odolanów

II m. - Gibasiewicz Artur - Sulmierzyce

II m. - Pierunek Marcin - Krotoszyn

                kat. 38 kg

I m.  - Seteki Jakub - Sulmierzyce

II m. -  Filipczak Maciej - Sulmierzyce

II m. - Brylewski Filip - Odolanów

                kat. 30 kg dziewczynki

I m.  - Fabiś Wiktoria - Krotoszyn

II m. - Gibasiewicz Gilena - Krotoszyn

II m. - Lis Agnieszka - Orpiszew

                kat. 38 kg dziewczynki

I m.  - Mencfeldowska Marta - Sulmierzyce

II m. - Trawińska Daria – Sulmierzyce

II m. - Filipczak Katarzyna - Sul

                kat. 35 kg

I m.  - Kryś Michał - Orpiszew

II m. - Lis Dawid - Orpiszew

II m. - Kołodziej Bartosz - Sulmierzyce

                kat. 38 kg

I m.  - Ratajczyk Przemysław - Krotoszyn

II m. - Selwat Mikołaj – Krotoszyn

II m. - Parys Mikołaj - Sulmierzyce

                kat. 42 kg

I m.  - Kozieł Adrian - Krotoszyn

II m. - Chołodecki  Mateusz - Sulmierzyce

II m. - Remigiusz Walczak – Sulmierzyce

                kat. 47 kg

I m.  - Fabiś Maksymilian - Krotoszyn

II m. - Fabiś Dominik - Krotoszyn

II m. - Janicki Dominik – Sulmierzyce

                kat. 53 kg

I m.  - Orwat Martin - Krotoszyn

II m. - Nawrocki Jacek - Odolanów

II m. - Gibasiewicz Eryk - Sulmierzyce

                kat. 59 kg

I m.  - Perz Sebastian - Odolanów

II m. - Kaczmarek Kamil - Odolanów

                kat. 85 kg

I m.  - Milicki Grzegorz - Odolanów

II m. - Furman Marek - Orpiszew     

Z poważaniem

Patalas Rafał

{gallery}2012_2013/Turniej_UKS{/gallery}

            I nadszedł trzydziesty kwietnia 2013 roku. Pierwsze trzy lekcje w zasadzie odbyły się normalnie. Dopiero na czwartej było inaczej.

            Uczniowie wszystkich klas zebrali się na sali gimnastycznej. Zgodnie z tradycją uroczyście wprowadzono sztandary Szkoły Podstawowej i Gimnazjum a następnie wciągnięto flagę. Potem uczniowie klas szóstych przedstawili krótki program artystyczny poświęcony dwieście dwudziestej drugiej rocznicy uchwalenia Konstytucji Trzeciego Maja. Przypomniani zostali jej twórcy, podstawowe postanowienia oraz jej znaczenie. Duży nacisk położono w przedstawieniu na znaczenie Konstytucji i związane z nią obchody w różnych momentach historycznych Polski.

            Na tym skończyła się część oficjalna tego dnia.

            Nikt jednak nie opuszczał sali gimnastycznej. Nastąpiła bowiem część druga poświęcona trosce o zdrowie i właściwemu odżywianiu się. Temat jak najbardziej ważny i poważny, jednak w przeciwieństwie do Konstytucji  Trzeciego Maja można go było potraktować humorystycznie, „na luziku”. I nasi uczniowie nie byliby sobą, gdyby takiej okazji skwapliwie nie wykorzystali.

            Na początek odbyło się coś w rodzaju pokazu mody najzdrowszych warzyw, owoców oraz nasion. Dwie komentatorki przedstawiały jakieś warzywo, zaś dwie prezenterki pokazywały, maszerując wzdłuż siedzących, jego wygląd. Później uczniowie klas pierwszych, drugich i trzecich – zarówno szkoły Podstawowej i Gimnazjum – zaprezentowali króciutkie programiki. Były to wierszyki, skecze, piosenki, tańce a nawet porady udzielania pierwszej pomocy. A wszystko na wesoło. Jak zawsze nasze maluchy zachwyciły energia i żywiołowością swoich wystąpień, ale i starsi nie byli gorsi.

            Tę część dnia zakończył wspólny ogólnoszkolny aerobik oraz rozdanie dla wszystkich klas porcji zdrowej żywności.

            Później rozegrano jeszcze mecze piłki nożnej między trzema drużynami złożonymi z uczniów klas gimnazjalnych. Były to zespoły mieszane dla wyrównania sił.

            W ten sposób uczczono w Naszej Szkole pamięć bohaterów historii i dzień dzisiejszy, codzienność zwykłych ludzi.

Dnipro

 {gallery}2012_2013/Konstytucja_i_zdrowie{/gallery}